Janusz Kołodziejczyk

Materiały on-line

 

Instrukcja:

Ściągnij plik ZIP rozpakuj programem np.: WinRAR albo 7-Zip i otwórz plik PDF programem Adobe Reader.

 



 

Pamiętnik
Pamiętnik
Pamiętnik
Integracja
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska


Programy
Krajowych Konferencji




Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska
Akupunktura polska

AKUPUNKTURA


 

jest systemem leczenia, polegającym na stymulacji/drażnieniu specjalnych miejsc na skórze za pomocą igieł, moksy, baniek, ucisku, ale też lasera, prądu itp. Wywodzi się ona ze starożytnych Chin. Jej skuteczność potwierdza czterdzieści pięć wieków tradycji. Wielki wkład w pokazanie Światu akupunktury miał polski jezuita Michał BOYM który będąc w XVII. wieku w Chinach, napisał kilka tekstów przybliżających ją Europie. Nie ukazały się one niestety pod jego nazwiskiem z powodu jego śmierci w drodze z Chin do Europy. Zostały zawłaszczone i przypisywane są do dziś innym autorom.

Akupunkturę stosuje się we wszystkich dziedzinach medycyny. Leczy się w ten sposób skutecznie całego człowieka - bez leków. Jej podstawą (według starożytnych lekarzy chińskich) jest sterowanie przepływem w ciele specjalnej, życiowej energii "Qi/Czi". Uzyskuje się to drażniąc skórę w specjalnych punktach (punktach akupunktury), opisanych i pierwotnie skodyfikowanych w dziele "Nei King" którego najstarszy zachowany egzemplarz został przepisany (jak się obecnie ocenia) z wcześniejszych źródeł około IV-III w. p.n.e. Drażnienie to może odbywać się za pomocą ucisku (palcem albo patykiem), ogrzewaniem (cygarem Moxa), albo poprzez wkłuwanie cienkich stalowych (dawniej również złotych i srebrnych) igieł. Uzyskuje się w ten sposób m.in. zlikwidowanie stanu zapalnego w narządzie związanym z drażnionym na skórze miejscem - prosto, skutecznie, bezpiecznie. Nazwa akupunktura jest pochodzenie europejskiego (łac. acus - igła, punctio - kłucie). W Chinach znana była jako "Czeń Ciu" (medycyna ognia i metalu).

Kliniczne możliwości akupunktury są bardzo rozległe. Stosuje się ją jako metodę leczniczą we wszystkich dziedzinach klinicznych, oraz jako metodę analgetyczną (przeciwbólową) wykorzystując w znieczulaniu do operacji chirurgicznych głównie jako jeden z elementów znieczulania, pozwalający znacznie ograniczyć ilość podawanych środków farmakologicznych, ale nierzadko też jako jedyną metodę znieczulającą, bez wspomagania chemią.

Udokumentowanym jest, że akupunktura w Polsce stosowana jest od początku XIX w. kiedy to obroniono pierwsze dwie polskie prace doktorski z jej zakresu (na uniwersytecie Jana Kazimierza i Jagiellońskim). Po II Wojnie Światowej obroniono w Polsce dalszych kilka prac doktorskich w innych uczelniach, a ich recenzent  prof. Zbigniew Garnuszewski założył ze swoimi uczniami - lekarzami (jest ich dotąd ponad 3 tysiące) Polskie Towarzystwo Akupunktury, działające do dziś. Był również konsultantem krajowym ds. akupunktury, w zespole innych konsultantów przy ministrze zdrowia.

Wskazań do stosowania akupunktury i możliwości badań naukowych jest bardzo wiele. Przeciwwskazań bardzo niewiele (np. oparzenie skóry - co jest rzeczą oczywistą, nie mniej i w tym przypadku można przeprowadzić zabieg stosując inne, bezdotykowe środki stymulacji np. laser lub moksę, albo omijając uszkodzone partie skóry działając kontrlateralnie lub stosując mikropunktury np. aurikulo lub kraniopunkturę.

Akupunktura to potężne narzędzie w rękach lekarza, pozwalająca często poprawić stan chorego mimo że w inny sposób nie udaje się tego dokonać. To nadzieja dla chorych i olbrzymia satysfakcja dla lekarzy.

Dlaczego należy znać i umieć akupunkturę?

Często lekarz staje wobec chorego i jego choroby zupełnie bezradny. Jeżeli nie godzi się na to i ma ambicję być znacznie skuteczniejszym, to powinien opanować właśnie tę wiedzę, gdyż w ten sposób może uruchamiać i regulować drzemiące w nas Siły Natury - czyli SAMOZDROWIENIE.

 

REFLEKSOTERAPIA


 

Refleksoterapia to akupunktura wyjaśniana językiem współczesnej medycyny bez rozważania teorii przepływów energii "Qi" czy "przemian pięciu elementów" - niezrozumiałych dla Europejczyków. Medycznie objaśnia się ją w oparciu o zasady odruchowości wynikające z neurofizjologii.

Odruch nerwowy (łac. - reflex) jest jednym z podstawowych zjawisk występujących w organizmach. Refleksologia nauka o odruchowości, opisuje zjawiska związane z występowaniem odruchów lub efekty wywołane przez nie, sposoby ich badania i zastosowania praktyczne. Jest to forma leczenia ale również metoda diagnostyki i profilaktyki.

A więc refleksoterapia to akupunktura widziana przez pryzmat neurofizjologii.

Stwórca, czy też Natura Go reprezentująca w zadziwiający sposób odwzorowała w wielu miejscach naszych ciał sylwetki ludzików (homunkulusy) w logicznym związku sąsiadujących ze sobą stref narządowych w których znajdują się: neurony (kora mózgu, ośrodki podkorowe) lub receptory nerwowe skóry (małżowina uszna, nos, twarz - jako całość, dłoń, stopa), błon śluzowych jamy ustnej, pochwy) itp.). Tak jak na ciało składa się głowa sąsiadująca z szyją, a ta z klatką piersiową i barkami - tak też logicznie i adekwatnie usytuowane są strefy projekcyjne homunkulusów (strefa projekcyjna głowy w sąsiedztwie strefy szyi, a obok niej strefy klatki piersiowej, barków itd.). Np. owłosiona skóra głowy jest miejscem gdzie układ receptorów tworzy jeden z takich homunkulusów. Kora mózgu jak gdyby "projektuje" (jak w kinie projektor na ekran), "rysując" na skórze głowy homunkulusa czuciowego, połączonego włóknami nerwowymi z neuronalnymi korowymi homunkulusami Penfielda i Rassmusena. Dzieje się tak w różnych częściach ciała (np. na małżowinie ucha, tęczówce oka, dłoni, stopie, nosie, w ustach, w pochwie itd.).

Układ nerwowy zawsze był i jest całością anatomiczną i funkcjonalną. To jedynie człowiek dla celów dydaktycznych "podzielił" go na część ośrodkową (centralną) i obwodową, współczulną i przywspółczulną, wegetatywną czy poznawczą lub kojarzeniową itd. itp. Włókna nerwowe i receptory znajdują się wszędzie w ciele w każdym jego zakamarku (w skórze, błonach śluzowych, stawach, narządach wewnętrznych, naczyniach (które docierają wszędzie), mięśniach, kościach, gruczołach, jelitach - WSZĘDZIE!) a poprzez misterne pajęczyny połączeń synaptyczno - neuronalnych, praktycznie każda komórka nerwowa jest w kontakcie z wszystkimi innymi tworząc niezwykłą sieć której komplikacja, złożoność i możliwości są nieodgadnione. W związku z tym, że układ nerwowy jest całością anatomiczno - funkcjonalną, więc wszystkie znane i nieznane homunkulusy są ze sobą w kontakcie i w kontakcie z całym organizmem, posiadając zawsze komplet bieżących, najbardziej aktualnych informacji o jego stanie i będąc jednocześnie najbardziej skutecznym zestawem regulacyjno naprawczym. Aby lepiej zrozumieć mechanizm odruchowości warto poznać jego elementy.

Receptory nerwowe. Ciało ludzkie wyposażone jest w wiele różnych rodzajów receptorów. Reagują one na bodźce pochodzące z otoczenia (receptory zewnętrzne) i wnętrza ciała (receptory czucia głębokiego, receptory trzewne). To po ich podrażnieniu powstałe pobudzenie biegnie drogą włókien nerwowych będących wypustkami neuronów, przechodząc zwykle przez wiele komórek nerwowych.

Łuk odruchowy. Jest to droga jaką pokonuje pobudzenie nerwowe powstałe na skutek podrażnienia (stymulacji, bodźcowania) receptora. Wiedzie ona od receptora, czuciowym włóknem nerwowym do komórki, skąd ruchowym włóknem pobudzenie biegnie do efektora (skóry, narządu wewnętrznego, mięśnia, gruczołu wydzielania wewnętrznego albo zewnętrznego etc.). Rzadko zdarza się aby łuk był jedno neuronowy (jedno komórkowy) tzn. aby bodziec powstając w receptorze był zamknięty we włóknach tylko jednej komórki nerwowej. Zwykle pobudzenie przenosi się na inne komórki przetwarzające i regulujące sygnał. Są one częściami najróżniejszych struktur (jąder podkorowych, jąder nerwów czaszkowych, zwojów, splotów i ośrodków). Łuk odruchowy zwykle jest niezwykle skomplikowany i złożony. Bodziec, jakim jest podrażnienie jakiegoś receptora jest zwykle wielokrotnie przetwarzany, będąc przesyłanym z komórki do komórki, aby wreszcie dotrzeć jako polecenie do narządu wykonawczego. Polecenie takie ważne jest tylko chwilę, będąc zastąpionym następnym które dotarło zaraz po nim. Aktywne ciało wymaga stałego i ciągłego nadzoru ze strony zmysłów i receptorów (zewnętrznych i wewnętrznych), aby dostosować się do ewentualnych zmian środowiska zewnętrznego i wewnętrznego.

Odruch nerwowy. Tym mianem określa się całość zjawisk rozpoczynających się od pobudzenia receptora, poprzez jego drogę do ciała komórki nerwowej, procesy regulacyjne zachodzące w komórce przetwarzające sygnał wejściowy na wyjściowy, przebieg sygnału wyjściowego do efektorów gdzie zachodzi reakcja odruchowa jako efekt działania modyfikującego sygnał wejściowy w komórce.

Reakcje (zjawiska) odruchowe. Reakcja naczynioruchowa likwidująca stan zapalny, poprawa ukrwienia tkanek podczas ich reperacji po urazie. Reakcja regulacyjna równoważąca sprzężenia zwrotne optymalizujące poziomy hormonów, kwasowość soku żołądkowego, napięcie mięśni ścian naczyń tętniczych, oskrzeli i cewy pokarmowej. Stymulacja erytro, leuko i trombopoezy.

 

KLAWITERAPIA


Jest zbudowana na fundamencie refleksoterapii/akupunktury i zawiera w sobie wszystkie ich elementy. Należy więc niekiedy rozumieć określenie "klawiterapia" jako równoważne z akupunkturą i refleksoterapią (terapią odruchową). Różni je warsztat (narzędzia, sposób ich użycia), a przede wszystkim to iż do stymulacji wykorzystuje się w klawiterapii całą powierzchnię skóry - nie zaś tylko jej wybrane elementy (punkty akupunktury: klasycznej, czy "biologicznie aktywne" punkty akupunktury współczesnej, lub narządowe skórne strefy bólowe itp.).

Klawiterapię upodabnia do akupunktury i refleksoterapii szeroki zakres zastosowań klinicznych który w zasadzie pokrywa się ze wskazaniami akupunktury w jej wszystkich wcieleniach (korporalnej, usznej, czaszkowej i in.).

Klawiterapia posiada o wiele bardziej wyraźną niż akupunktura, biocybernetyczną zależność pomiędzy rodzajem zabiegu i jego efektem. Dzięki praktycznemu wykorzystaniu tej zależności, jej skuteczność w niektórych przypadkach (chorobach) jest nieporównanie większa od akupunktury (np. w SM, SLA, AIDS, chorobach nowotworowych).

Biocybernetyczna zależność pomiędzy stymulacją skóry, a jej efektem występuje tak samo w akupunkturze jak i refleksoterapii (bo jest to właściwość organizmu, a nie metody), ale to klawiterapia uczyniła z niej w takim stopniu systemową podstawę swojego warsztatu. Dzięki temu można stosować klawiterapię w bardzo wielu stanach chorobowych. Wszędzie tam gdzie wymagana jest regulacja funkcji narządu, samonaprawa lub regeneracja jego struktury, do której uszkodzenia doszło na skutek zmian czynnościowych (stanu zapalnego, nadczynności lub niedoczynności funkcji narządu), można i wręcz powinno się na wstępie postępowania terapeutyczno-rehabilitacyjnego polecić zastosowanie refleksoterapii, jeżeli to możliwe w jej najbardziej wyrafinowanej postaci - klawiterapii.

Przeciwwskazaniem do stosowania klawiterapii mogą być stany po przeszczepach narządów, gdzie w sposób zamierzony zaburzona jest odporność. Ponieważ refleksoterapia wzmacnia siły odpornościowe stymulując wytwarzanie niespecyficznych jej składników, to w efekcie takiego leczenia może dojść do odrzucenia przeszczepionego narządu. Innym przeciwwskazaniem dla stymulowania uciskiem może być oparzenie skóry, co jest rzeczą oczywistą, nie mniej i w tym przypadku można przeprowadzić zabieg stosując inne (bezdotykowe) środki stymulacji np. laser lub moksę, albo omijając uszkodzone partie skóry działając kontralateralnie lub stosując mikropunktury np. aurikulo lub kraniopunkturę.

Mimo iż klawiterapia jest nowym terminem medycznym, a to co się pod nim kryje zaistniało dopiero od lat sześćdziesiątych XX wieku, to jednak omówienie jej klinicznych możliwości nie jest wynikiem wyobraźni, lecz podsumowaniem tysięcy lat doświadczeń klinicznych akupunktury (będącej jej podstawą) i wyników badań nad refleksoterapią oraz szerokiego sprawdzenia skuteczności samej klawiterapii przez jej autora, doktora Ferdynanda Barbasiewicza i jego naśladowców.

 

AURIKULOTERAPIA


jest częścią systemu refleksoterapii, poprzez odwoływanie się do odruchowości. Jednocześnie jest to oddzielny system terapeutyczno - diagnostyczny, bardzo wygodny, prosty i skuteczny. Poprzez poddanie oglądowi i palpacji małżowin usznych, można dokładnie, szybko, tanio i bezpiecznie postawić wstępną diagnozę przedmiotową. Tak samo można też skutecznie leczyć odruchowo. Uzyskiwane wyniki potrafią niekiedy zaskoczyć lekarza i chorą osobę.

Mała powierzchnia ucha i ilość problemów zdrowotnych leczonych za jej sprawą mogą wstępnie zniechęcić niezorientowaną w przedmiocie osobę pozorną komplikacją. Zaproponowany przez autora podręcznika "AURIKULOTERAPII" system, znacznie upraszcza i ułatwia poznanie i opanowanie metody.

Znajomość aurikuloterapii może bardzo się opłacić w sensie możliwości pomocy w najróżniejszych stanach wymagających dokończenia prowadzonych przez innych terapeutów nieskutecznie różnych terapii, co zwykle przekłada się też na satysfakcję materialną (leczący otrzymuje swoje honorarium, a leczony nie ponosi już kosztów nieskutecznego dotychczasowego leczenia).

 

KRANIOTERAPIA


jest mikrosystemem ograniczonym do powierzchni skóry głowy owłosionej. Lokalizacja czaszkowych stref projekcyjnych oparta jest na ruchowych i czuciowych homunkulusach korowych Penfielda i Rasmusena oraz na czaszkowych punktach klasycznej chińskiej akupunktury korporalnej, które wyodrębnił w latach siedemdziesiątych XX wieku, chiński neurolog Chiao Shuan-fa tworząc odrębny system nakłuwania. Opracowując zasady tej metody,  rozpoczął jak wielu odkrywców przed nim, od prób na sobie. Po nabraniu wprawy i pewności wykonał zabieg u czterdziestoletniej chorej z porażeniem połowiczym po udarze niedokrwiennym mózgu. Kobieta po pierwszym zabiegu polegającym na wkłuciu pod skórę głowy długiej stalowej giętkiej igły odzyskała częściowo sprawność w porażonej części ciała. Podniosła po raz pierwszy kończynę górną ponad głowę i zaczęła samodzielnie chodzić. Odczuła też w trakcie zabiegu falę intensywnego ciepła w porażonej połowie ciała. Były to namacalne fenomeny które wystąpiły w trakcie i bezpośrednio po wykonanym zabiegu. Potwierdziły one słuszność jego oczekiwań co do skuteczności stymulacji głowy. Stało się to więc decydującym zapewne momentem który pchnął go do dalszej pracy. W ciągu następnych siedmiu lat doktor Chiao Shun-fa i jego współpracownicy ze szpitala w Chishan (prowincja Shansi w północnych Chinach),poddali kranioterapii około 500 osób uzyskując u ponad 48% poprawę. Tak pozytywne efekty uzyskane u osób skazanych na kalectwo skłoniły lekarzy do rozszerzenia zakresu leczonych schorzeń o chorych na nabyte - poinfekcyjne zaburzenia układu nerwowego (zespół Guillain-Bare) i wrodzone zaburzenia (pląsawicę), moczenie nocne u dzieci, błędnikowe zawroty głowy. W latach 1970 - 1977 przeleczono kraniopunkturą w oddziałach: ginekologicznym, chirurgicznym, dziecięcym i chorób wewnętrznych około 12 tysięcy ludzi, uzyskując w około 90% poprawę. W latach 1971 - 1977 wykonano też pomyślnie w analgezji kraniopunkturowej ponad 700 zabiegów operacyjnych. Doktor Chiao Shun-fa przypisywał tak dużą skuteczność, stymulacji owłosionej skóry głowy na ośrodkowy układ nerwowy dzięki odruchowym efektom powstałym pod wpływem bodźców stosowanych na skórze.

Kreując metodę wykorzystał on lokalizacje stref Penfielda i Rasmusena, którzy opracowali je drażniąc śródoperacyjnie korę mózgu, obserwowali reakcje pacjentów polegające na pobudzaniu różnych części ciała i narządów wewnętrznych. Neurony opisanych w ten sposób w korze mózgu stref, stymulują ruchy i napięcie określonych mięśni, regulują czucie i krążenie. W skupiskach zlokalizowanych tam neuronów powstają impulsy pobudzające mięśnie poprzecznie prążkowane do wykonywania zaplanowanych ruchów (np. mimicznych, gestykulacyjnych, lokomocyjnych), bądź wszystkich innych automatycznych (np. ssania u noworodka, platformy orgazmowej itp.). Zaburzenie tych czynności wynikłe ze strukturalnego zniszczenia lub uszkodzenia tych neuronów, lub zaburzenia ich funkcji na skutek zaburzeń koordynacji współpracy z ośrodkami podkorowymi można poprawić znając te lokalizacje.

 

Szukaj na stronie

Kto jest online?

Naszą witrynę przegląda teraz 3 gości 

Forum


Przy zakładaniu nowego konta proszę o podanie prawdziwego imienia i nazwiska


Wejdź


Licznik odwiedzin

Odsłon : 117619



Polska Szkoła Refleksoterapii - Janusz Kołodziejczyk 2011 | katalog |
akupunktura - klawiterapia - aurikuloterapia (akupunktura ucha) - kranioterapia (akupunktura czaszki) - kurusy i szkolenia

gry dla dziewczynek
gry dla dziewczynek
kredyt mieszkaniowy
Poradniki
Oprogramowanie, naukowa
Pozycjonowanie
Reklama internetowa
mobilna kosmetyczka